W okresie pandemii wynajmowałem mieszkanie na Żoliborzu. Blok był stary, ale lokalizacja była atrakcyjna - ładnie, zielono wokół, blisko centrum. Było to miejsce, które zdecydowanie miało potencjał na miłe pomieszkiwanie, niestety w bloku (oraz w kilku innych na terenie tego samego osiedla) istniał potężny problem z… robactwem.

Fakt, iż realizacja gminnego władztwa planistycznego funkcjonuje w Polsce w sposób uniemożliwiający spełnienie oczekiwań czasowych, zarówno obywateli (zarówno aktywistów, jak i właścicieli nieruchomości) czy też firm działających na rynku nieruchomości (deweloperów,  funduszy inwestycyjnych etc.) wiemy nie od dziś.

Lew Tołstoj pisał w Annie Kareninie, że „wszystkie dobre rodziny są do siebie podobne, a każda zła jest zła na swój sposób”. Ja jednak uważam, że niektóre złe rzeczy, które na pozór są inne, mogą być też do siebie całkiem podobne, co postaram się krótko udowodnić po zwięzłym przedstawieniu polskiego mieszkalnictwa po 1945 roku.