Centrum Warszawy – serce stolicy, puls miasta, miejsce tętniące kawiarniami, restauracjami i galeriami. Skrzyżowanie dróg dla śpieszących się mieszkańców i ulubione z miejsc turystów, o czym świadczy chociażby wygrana Warszawy w konkursie European Best Destinations 2023. Jednak za tą malowniczą fasadą kryje się problem, który coraz mocniej oddziałuje na dostępność mieszkań – wynajem krótkoterminowy, który w ostatnich latach głównie za pomocą platform takich jak Airbnb, Booking, czy VRBO opanował także Warszawę. Czy naprawdę chcemy, aby nasze miasto, a zwłaszcza jego centrum, zamieniło się w arenę inwestycji, gdzie kluczowym kryterium wyboru lokalu nie jest jego funkcja mieszkaniowa, ale potencjał generowania wysokich przychodów?

W okresie pandemii wynajmowałem mieszkanie na Żoliborzu. Blok był stary, ale lokalizacja była atrakcyjna - ładnie, zielono wokół, blisko centrum. Było to miejsce, które zdecydowanie miało potencjał na miłe pomieszkiwanie, niestety w bloku (oraz w kilku innych na terenie tego samego osiedla) istniał potężny problem z… robactwem.

Fakt, iż realizacja gminnego władztwa planistycznego funkcjonuje w Polsce w sposób uniemożliwiający spełnienie oczekiwań czasowych, zarówno obywateli (zarówno aktywistów, jak i właścicieli nieruchomości) czy też firm działających na rynku nieruchomości (deweloperów,  funduszy inwestycyjnych etc.) wiemy nie od dziś.

Lew Tołstoj pisał w Annie Kareninie, że „wszystkie dobre rodziny są do siebie podobne, a każda zła jest zła na swój sposób”. Ja jednak uważam, że niektóre złe rzeczy, które na pozór są inne, mogą być też do siebie całkiem podobne, co postaram się krótko udowodnić po zwięzłym przedstawieniu polskiego mieszkalnictwa po 1945 roku.